Tijdens het reizen door Nieuw-Zeeland werd ik op een ochtend wakker in een hostel in Christchurch. Zoals elke ochtend keek ik op mijn mobiel om te kijken hoe laat het was. Meestal staan er dan wel wat mailtjes in het beginscherm maar nu stonden er allemaal meldingen van WhatsApp. Het was mijn moeder die contact zocht, maar door het tijds verschil is dit altijd lastig te plannen. Ik vroeg me natuurlijk af wat er aan de hand was en belde haar meteen op. Wat bleek? Daisy was ontsnapt terwijl ze loops was, samen met Wobby. Ze was een uurtje weggeweest en Wobby had haar daarna weer keurig thuis gebracht. Nou dan is het wel duidelijk wat er gebeurd is natuurlijk. Na het telefoongesprek hebben we besloten om te kijken of Daisy daadwerkelijk zwanger was. De dracht van een hond duurt ongeveer negen weken, dus ik zou ruim op tijd weer in Nederland zijn om te helpen bij de eventuele bevalling.
Nadat ik weer in Nederland was, was er nog niet zoveel te zien bij Daisy. Maar gaande weg de weken vorderden werd ze steeds dikker en ook haar tepels begonnen te groeien. We hadden toch wel het idee dat ze zwanger zou zijn en hebben een afspraak gemaakt bij de dierenarts. Ook die had het idee dat er toch wel pups in zaten. Hartstikke leuk natuurlijk! Daarna hebben we laatste voorbereidingen getroffen zodat de bevalling en goede banen geleid kon worden. De hele kraamkamer in gericht, compleet met puppyren en een grote mand waarin de bevalling plaats kon vinden. De week voor de uitgerekende datum was erg spannend natuurlijk. Maar uiteindelijk vond ik op een ochtend zes pups op de bank. Daisy had alles keurig zelf gedaan en netjes geregeld. Ze vond het ook prima toen ik de pups oppakte om ze in de mand te leggen. Ze ging er meteen bij liggen om ze goed te verzorgen en te laten drinken.
Voor ons begon toen het echte werk. Acht weken lang de pups verzorgen, schaaltjes puppymelk -voer en water klaar maken, de puppyren schoonhouden en heel veel met ze spelen. Om de twee weken ontwormen en met zes weken moesten ze ingeënt en gechipt worden. Ondertussen waren we natuurlijk opzoek naar nieuwe baasjes voor de pups. We hadden besloten zelf een reutje te houden, Maori, en zochten een plekje voor de andere drie reutjes en twee teefjes. Ze hebben allemaal een erg goede plek gekregen. Na deze intensieve weken was het dan tijd om afscheid te nemen van Joepie, Yla, Kicky, Kenzo en Hope. Maori en Daisy bleven gelukkig bij ons en bleven eigenlijk heel rustig. Vooral Daisy was niet heel erg aan het zoeken naar haar pups.
Ondertussen het alweer drie weken geleden dat we afscheid van ze genomen hebben. En hebben we Maori drie weken in huis. Het opvoeden van hem gaat erg soepel en we genieten elke dag van ons beertje!
[ngg_images source=”galleries” container_ids=”42″ display_type=”photocrati-nextgen_pro_horizontal_filmstrip” image_crop=”0″ image_pan=”1″ show_playback_controls=”1″ show_captions=”0″ caption_class=”caption_overlay_bottom” caption_height=”70″ aspect_ratio=”1.777″ width=”100″ width_unit=”%” transition=”fade” transition_speed=”1″ slideshow_speed=”5″ border_size=”0″ border_color=”#ffffff” override_thumbnail_settings=”0″ thumbnail_width=”120″ thumbnail_height=”90″ thumbnail_crop=”1″ ngg_triggers_display=”always” order_by=”sortorder” order_direction=”ASC” returns=”included” maximum_entity_count=”500″]
No responses yet