Cape Town via Vic Falls to Johannesburg
De afgelopen 24 dagen heb ik samen met 17 nieuwe vrienden uit Noorwegen, Denemarken, Argentinië en Taiwan de reis van mijn leven gemaakt. Nadat ik mijn reis door Zuid-Afrika met de Bazbus had afgerond ben ik aan deze reis van bijna 7000 kilometer door Namibië, Botswana en Zimbabwe begonnen. Het is de mooiste reis die ik tot nu toe gemaakt heb en de tijd is veel te snel omgevlogen. Het afscheid van mijn medereizigers was dan ook zwaar, maar de afspraak om een keer naar Noorwegen te gaan staat al.
’s Ochtends had ik al ingecheckt bij de GreenFire Lodge van Drifters waar de overlanding tour naar Namibië, Botswana en Zimbabwe begint. Op zaterdag heb ik de groep ontmoet, die voor het grootste deel bestaat uit Noren. Verder zijn er twee mensen uit Argentinië, Denemarken en Taiwan. Het is een erg leuke groep om de komende drie weken mee door te brengen.
We hebben ’s middags al meteen de Tafelberg beklommen. Wat natuurlijk nog op m’n lijstje stond van dingen die ik wilde doen in Kaapstad. Het was een klim van 1,5 uur via de Platteklip Gorge. Recht omhoog via uit gehakte traptreden. Het uitzicht was zeker de moeite waard! Op de terugweg hebben we de Cable Car genomen, cabines aan een kabelbaan. De dag sloten we af in een restaurant aan V&A Waterfront waar we weer heerlijk gegeten hebben en elkaar beter hebben leren kennen.
De volgende dag hebben we gebruikt om de omgeving van Kaapstad te verkennen. Voor mij en de jongen uit Denemarken was dit niet zo interessant omdat we al langere tijd in Kaapstad hebben doorgebracht. ’s Ochtends vroeg zijn we richting Houtbay gereden om de haven te bekijken en daarna door gereden naar Cape Point. Dit keer heb ik wel de hike gedaan richting Kaap de Goede Hoop. Wat zeker de moeite waard was vanwege het uitzicht. Ook nu was het weer erg druk bij het bord, heel veel mensen willen een foto maken van deze beroemde plek. De dag hebben we afgesloten met een diner bij Spur, een grote keten van restaurants dat veel steaks en burgers serveert.
Namibië
West Coast
Op de derde dag begon de reis eigenlijk pas echt. ’s Ochtends vroeg hadden we onze spullen in de truck geladen en na het ontbijt vertrokken we richting de grens naar Namibië. We hadden een lange rit van ongeveer 600km voor de boeg. De nacht zouden we doorbrengen vlak voor de grens, in Honneklip. Hier konden we onder het genot van een biertje en een cider bijkomen van de lange rit en sliepen we nog in een gewoon bed.
Orange River
De volgende ochtend vetrokken we al vroeg richting de grens met Namibië. Waar het meteen al goed te merken was dat we richting de woestijn reden. De temperatuur steeg al richting de 40 graden. Waardoor zelfs de gidsen het warm hadden. Zonder problemen konden we de grens oversteken en het laatste stuk afleggen naar Orange River. De planning was om hier onze spullen in een kano te laden en vervolgens een stuk de rivier op te kanoën en daar te overnachten. Helaas stond er te weinig water in de rivier waardoor dit niet door kon gaan. De rest van de dag hebben we daardoor maar doorgebracht in en rond het zwembad. De volgende dag zouden we dan een kanotocht maken over de Orange River, dit bleek slechts een tochtje van 2 uur te zijn. Het was wel een beetje jammer dat er verder niets te doen was in Orange River. ’s Avonds nog wel geholpen met het klaar maken van het diner. Het mooie van deze tour is dat iedereen mee werkt aan het opbouwen van het kamp, koken en de afwas doen en zorgen dat we weer op tijd kunnen vertrekken. We zijn verdeeld over vier cookingteams die om de beurt koken en de afwas doen. Erg leuk om de Zuid-Afrikaanse keuken zo te leren kennen. We hebben tijdens de tour ook erg goed gegeten.
Fish River Canyon – Namib
Vandaag hadden we weer een lange dag, in de truck, voor de boeg. We reden via Fish River Canyon richting de Namibian Dessert. Tijdens de stop bij Fish River Canyon zijn we langs de rand van het ravijn gewandeld met het prachtige uitzicht over de op één na grootste ravijn ter wereld. De grootste en meest bekende is Great Canyon in Arizona en Bllyde River Canyon in Zuid-Afrika is de derde. Zelf vond ik deze indrukwekkender dan Fish River aangezien die groener is en meer water bevat.
’s Avonds kwamen we aan bij het Greenfire Desert Camp waar we midden in de woestijn ons kamp opbouwden. De meesten van de groep zetten hun tent op, onder afdakjes zodat de tenten in de schaduw konden staan. Maar ik had m’n stretcher onder één van de afdakjes gezet om lekker in de buitenlucht te slapen en ’s nachts van de sterren te kunnen genieten. Ver verblijven twee nachten in de woestijn.
Namib Desert
Na een heerlijke nacht onder de sterren hebben we ’s ochtends een wandeling gemaakt door de woestijn en enkele dieren gezien zoals Steenbok, Oryx en insecten. Tijdens de wandeling kregen we uitleg over de omgeving en de dieren van onze gidsen Sam en Albert.
’s Avonds hebben we een Sunset drive gedaan door het terrein van de lodge. Helaas waren er niet zoveel dieren te zijn tijdens de rit. De meesten waren al vertrokken opzoek naar voedsel en water.
Sossusvlei
De volgende ochtend vertrokken vertrokken we al om 5 uur naar Sossusvlei om voor de hitte door de zandduinen te kunnen wandelen. Aangekomen bij Dune 45 (zo’n 120 meter hoog) hebben we deze beklommen, wat een prachtig uitzicht gaf over de zandduinen. Terug bij de truck hebben we ontbeten waarna we doorreden naar Sossusvlei waar we Big Daddy (320 meter hoog) konden beklimmen. Om vervolgens naar Deadvlei te wandelen. Deadvlei is op het zelfde niveau als Sossusvlei maar overstroomt niet meer eens in de zoveel tijd. Waardoor de bomen die er groeiden geen water meer kregen en doodgegaan zijn. Het was een erg bijzonder gezicht om de doden bomen zo midden in de woestijn te zien staan.
De duinen rondom Sossusvlei zijn duizenden jaren geleden ontstaan door opstuivend zand uit de oceaan. Het zand van de duinen komt voor een 15% deel uit de Orange River, wat richting de oceaan stroomt en vervolgens terug waait het land op. De de oudste duinen zijn meer dan 3 miljoen jaar oud terwijl de jongere duinen 800 000 jaar oud. Sommige zijn zelfs nog ouder waardoor ze zijn versteent. Je kunt aan de kleur van de duinen zien hou oud ze zijn, de jongere duinen zijn geel/wit van kleur terwijl de oudere roder zijn. Dit komt door de hoeveelheid ijzer dat er in het zand zit. Door de jaren heen begint dit ijzer te roesten en krijgt het een rode kleur.
Swakopmund
Nadat we de spullen weer ingeladen hebben in de truck hebben we de woestijn voor een groot deel achter ons gelaten en zijn we richting de kust gereden. Via Kuiseb Canyon en Walvisbaai. Onder weg waren weer talloze Oryxen, Steenbokken en Kudu’s een zelfs een paar Zebra’s te zien.
Aangekomen in Swakopmund konden we ons na de lunch inschrijven voor de activiteiten die we de volgende dag konden doen. Samen met de mannen uit Argentinië heb ik toen een woestijn safari gedaan om het leven in de woestijn te bestuderen. We gingen opzoek naar de kleine dieren zoals slangen, hagedissen en insecten.
Spitzkoppe
Na Swakopmund zijn we, via de skeleton coast, naar Spitzkoppe gereden. Op de Skeleton coast zijn tientallen schepen vergaan en zijn er vanaf de kust nog enkele wrakken te zien. Eindelijk weer in de bush geslapen. M’n bedje weer opgezet tussen de tenten van de anderen. ”s avonds weer heerlijk genoten van een braai. Ik had nog een varkenshaas over van Swakopmund en die met bacon klaar gemaakt op de bbq. Verder een wandeling gemaakt door het gebied en de oude rots tekeningen gevonden.
Ethosa National Park
De volgende dag was het al vroeg tijd om te vertrekken naar Ethosa. Om daar rond het middag uur aan te komen en een game drive door het National Park te maken. In totaal verblijven we twee dagen in het park. De eerste avond in Oudjo en de tweede avond aan de andere kant van het park.
De eerste game drive begon meteen al succes vol. Het park is vol met Steenbokken, Zebras, Wildebeesten, Impala en Giraffen. Van de Big 5 hebben we er drie gezien, er waren een paar Olifanten en voor mij was het zeker een hoogte punt om eindelijk een neushoorn te zien! Aan het einde van de rit spotte Sam, onze gids, nog een vrouwelijke leeuw. Iedereen was dan ook helemaal opgewonden toen we weer in het kamp aankwamen. Aangrenzend aan het park was een grote plastic waar de dieren op af komen om te drinken. Hier hebben we ’s avonds een tijd gezeten en gekeken naar de neushoorns die aan het drinken en spelen waren. Het is zo mooi om te zien hoe vredig de dieren zijn. Waarna het tijd was om te gaan slapen. Ik had m’n bedje weer opgemaakt onder de sterren en was klaar om te gaan slapen. Om twee uur werd ik wakker van de eerste regendruppels waarna ik verkast ben naar de overkapping van het toiletgebouw. Helaas voor mij was één van de toiletten stuk waardoor de wc door bleef lopen. In combinatie met de hitte daarna geen oog meer dicht gedaan.
De volgende ochtend was het na een lichte ontbijt weer rijd om in de truck te stappen om de hele dag door het park te rijden opzoek naar meer Wildlife. Na een mooie dag kwamen we aan in het andere park, maar helaas regende het toen we daar aankwamen. Ik had al besloten om die nacht in een tent te gaan slapen, welke ik met hulp van Albert, de andere gids, heb opgezet. Ik heb die nacht dan ook heerlijk geslapen!
Botswana
Tsja en zoals alle goede dingen komt ook aan Namibië een einde. Vanuit Ethosa zijn we de volgende dag, zo’n 640km, richting de grens van Botswana gereden. De laatste nacht in Namibië sliepen we in een prachtige camping aan de Okavanko rivier. De camping ligt vier kilometer van de weg, en dus erg rustig. Ook hier weer in de tent geslapen wat met de regen wel erg fijn is!
Okavanko Delta
Na een relaxed ontbijt zijn we rond half tien de volgende ochtend weer in de truck gestapt om de grens naar Botswana over te steken. Vanaf daar was het nog een uurtje rijden richting de Okavanko rivier waar we de truck achter ons lieten en met speedboten dieper de Delta in gevaren zijn. Na een boottocht van drie uur kwamen we aan op het eiland waar ons basiskamp staat. Gelukkig slapen we hier in permanente tenten en hoefden we niet in de regen onze tenten op te zetten. Maar kunnen we twee nachten genieten van de basic luxe van kamperen. Na de regen en een warme douche om weer op te warmen werden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang boven de lagoon vlak voor het kamp.
Na een goede nacht, ging de wekker alweer vroeg om een wandeling door de Delta te maken. De tocht begon op het eiland waar we verbleven en bracht ons bij het Makoro-station. Makoro’s zijn traditionele Afrikaanse kano’s die worden bestuurd door Polars (iemand met een stok die de kano voor uit duwd) het lijkt wel een beetje op punteren. Ik belande in de Makoro met Sam en de twee lokale gidsen. Erg gezellig dus. De vaartocht bracht ons verder de Delta in en voerde langs smalle kanaaltjes waar je met een normale boot niet kunt komen. Onder weg kwamen we een aantal nijlpaarden tegen die aan het relaxen waren in het water. Ook zagen we een oude olifant die zijn maaltijd bij elkaar aan het sprokkelen was. Uiteindelijk kwamen we aan bij het eiland waar we een wandeling zouden maken. Tijdens de wandeling kregen we veel re horen over de natuur en de vogels die er leven. Als je de olifanten en nijlpaarden weg denkt had het ook het ook de Oostvaarderse Plassen kunnen zijn. Zo lijkt de natuur hier op Nederland. De wandeling bracht ons weer terug bij de Makoro’s en kwamen we rond lunchtijd weer aan bij het kamp.
Na de lunch hadden we een paar uur de tijd om te relaxen voor dat we aan het avondprogramma begonnen. Nadat we om vijf uur weer verzamelden begonnen we aan een korte wandeling om meer te leren over de planten op het eiland. Half opgegeten door de muggen kwamen we terug in het kamp waar we in de boten stapten om op de lagoon te genieten van de zonsondergang, onder het genot van een Savana. Terwijl ik dit schrijf hoor ik in de verte het gebrul van de leeuwen en geluiden van olifanten rond het kamp.
Maun
De volgende ochtend was het weer tijd om in de speedboot te stappen om terug te varen naar de Swamp Stop. Hier laden we onze spullen weer in de truck om daarna naar Maun te rijden. De wegen in Botswana zijn niet al te best, waardoor we de rest van de dag over de 280 kilometer deden. Aan het einde van de middag begon het weer te regenen maar toen we in het kamp aankwamen maakten de tenten veel goed. M’n eigen tent voor zien van een douche en toilet!
Bij het reizen hoort helaas ook ziek zijn. Ik voelde me tijdens de rit naar Maun al niet zo lekker maar na de nacht voelde het als of m’n maag in de brand stond. Daarom maar niet mee gegaan naar de wandeling door het dorp. In plaats daarvan even een ochtend rustig aan gedaan en lekker uit geslapen. Na de brunch, toen de rest van de groep weer terug was, zijn we weer uit Maun vertrokken. Richting Elephant Sands, een tussenstop naar Chobe National Park. Morgen is alweer de laatste dag in Botswana en steken we, na een boottocht over de Chobe River, de grens over naar Zimbabwe.
Chobe National Park
De volgende dag reden we richting Chobe River om daar de boottocht te doen, helaas begon het al wat te regenen toen we daar aankwamen. Dus snel op de boot gestapt. Daarna begon het alleen maar harder te regenen en aangezien het een open boot was kwam de regen naar binnen. Ook zagen we vrijwel niets en dus werd er besloten om terug te gaan. Ik had nog even snel een rodebietsalade klaar gemaakt.
Daarna zijn we doorgereden naar de grens van Zimbabwe. Om vervolgens bij de Victoria Falls aan te komen. Eindelijk weer in een gewoon bed met een dak boven ons hoofd geslapen.
Victoria Falls
Vandaag hadden we tijd voor ons zelf om verschillende activiteiten te doen. De meesten van de groep zijn meer van de extreme activiteiten. Maar ik wilde graag nog een keer parachute springen. Helaas was het weer niet goed (regenseizoen) en dus ging het niet door. Wel heb ik ’s ochtends met leeuwen gewandeld. Een erg bijzondere ervaring. Het waren twee jonge leeuwen, half broers uit het conservatie programma. De leeuwen worden in het park geboren en de eerste twee jaar door mensen opgevoed waarna ze in een gecontroleerde omgeving kunnen volgroeien en in het wild uit gezet worden. Ze worden dan nog steeds in de gaten gehouden om te kijken of het goed gaat. Door de wandeling steun je het programma en ook kan je lid worden van de organisatie.
Na de wandeling heb ik de stad verkend en een bezoek gebracht aan de sloppenwijk. De dag hebben we met z’n allen afgesloten bij Three Monkey’s waar we heerlijk pizza hebben gegeten.
De volgende ochtend stond de Victoria Falls zelf op het programma. Na het ontbijt werden we hier afgezet en hadden we de tijd om langs de watervallen te wandelen. Door het goede weer hadden we het geluk dat de watervallen goed zichtbaar zijn. Maar door het vele water dat verwaaid waren we aan het einde van de wandeling goed doorweekt. Het was zeer indrukwekkend om te zien hoe veel water er naar beneden komt. De hoogste waterval in zo’n 120 meter.
Hwange
Nadat we weer in de Lodge waren en gegeten hadden verlieten we Victoria Falls en reden we richting een van de nationale parken (Hwange) om hier een avond game drive te doen. Helaas niet zoveel dieren gezien hier. Een aantal Kudu’s, Zebras en andere antilopen. Ook stikte het er van de Baboons, eigenwijze apen.
Motobo
Na een natte nacht met veel regen reden we door naar een andere nationale park, Motobo, waar we een neushoorn zoektocht hebben gemaakt. Onder begeleiding van een zeer ervaren en gemotiveerde gids gingen we op zoek naar neushoorns. Op de weg richting het park was het meteen raak en zagen er drie langs de kant van de weg. Vader, moeder en een jong van een aantal maanden. Dus stapten we uit de auto om richting de neushoorns te lopen. Nadat we een aantal foto’s gemaakt hebben reden we verder het park in naar een uitkijkpunt om te kijken waar meer neushoorns te zien waren. Tijdens de laatste wandeling, onder begeleiding van twee rangers, zagen we nog eens drie neushoorns. Het is erg indrukwekkend om zo dicht bij deze geweldige dieren te kunnen komen. Zonder gevaar is het natuurlijk niet maar als je goed opletten gebeurd er niets. Doordat de neushoorns erg bijziend zijn kunnen ze je eigenlijk niet zien van een afstand. Zeker als je stil blijft zullen ze zich niet bedreigd voelen en niet tot een aanval overgaan. Daarnaast werden we door een zeer ervaren gids. Hij was zeer emotioneel over de hoeveelheid neushoorns die er de afgelopen jaren gedood worden voor de hoorns. Het is ontzettend frustrerend als je de getallen hoort hoe veel neushoorns er de laatste jaren gedood worden. Van rond de 1100 in 2012 tot meer dan 4000 in 2016. En dat alleen voor de hoorn, een kilo levert al snel 100 000 euro op.
Johannesburg
Helaas komt ook aan deze reis een einde. Nadat we Motobo verlaten hadden reden we in twee dagen, via Botswana terug naar Zuid-Afrika. Op de één-na laatste dag staken we de grens weer over naar Botswana waar we op de grens met Zuid-Afrika sliepen. We zetten, voor de laatste keer, onze tenten op aan de over van de Limpopo rivier, welke de twee landen verdeeld. De volgende ochtend vertrokken we richting Johannesburg en hadden we tijdens de rit onze laatste lunch met elkaar. Eenmaal aangekomen in Johannesburg was het tijd om afscheid te nemen van de helft van de groep, die ergens anders overnachtten. Ook moesten we afscheidnemen van onze gidsen die eindelijk konden genieten van een paar dagen vrij. Sam en Albert, ontzettend bedankt voor de geweldige tijd!
De volgende ochtend was het tijd om afscheid te nemen van de rest van de groep. Sommigen vertrokken al vroeg uit Zuid-Afrika om hun reis te vervolgen. Ik zit nu, samen met Emma en Sara, te wachten op onze vlucht naar Doha. Zij vliegen dan door naar Thailand. Voor mij zit de reis er weer op.
No responses yet